Μια φορά κι έναν καιρό, σε έναν τόπο πολύ κοντινό,
ζούσε ένας αθώος νεαρός που λεγόταν Ντιέγο και που, αναζητώντας τον έρωτα,
έθεσε σε κίνδυνο το πεπρωμένο ενός ολόκληρου χωριού.
Καθώς η Σολεδάδ, πριγκίπισσα και διάδοχος του θρόνου,
τον είχε ερωτευτεί παράφορα,
χωρίς να την ενδιαφέρει που ήταν μόνο ένας φτωχός ψαράς.
Δεν έχουμε χρόνο. Προφυλακτικά έφερες;
Όχι, δεν περίμενα ότι θα πηδιόμασταν.
Αφού σου είπα ότι θα έβλεπες αστράκια.
Ρε γαμώτο!
Αυτό εννοούσες.
Τι συμβαίνει;
-Μήπως ο μελλοντικός βασιλιάς σε θέλει… -Παρθένα;
Η παρθενία είναι κοινωνική κατασκευή.
-Δεν έχουμε μεσαίωνα. -Μεσαίωνα έχουμε.
Για τη μοναρχία ποτέ δεν προέχει ο έρωτας.
Εγώ ανήκω στη μοναρχία και για εμένα προέχει ο έρωτας.
Είναι έξτρα λαρτζ, σου κάνει;
-Ναι. Φυσικά. -Ωραία.
Ίσως γίνεις ο επόμενος βασιλιάς.
-Αποκλείεται, είμαι ένας φτωχός ψαράς. -Εγώ έχω μάτια μόνο για εσένα.
Και έτσι ξεκίνησε η ιστορία μας.
Η ευτυχία του Ντιέγο, του φτωχού ψαρά,
θα έφερνε τη δυστυχία σε όλους τους κατοίκους του χωριού.
Η Φάτιμα η δυνάστρια Η σκληρή εξουσιάστρια
Δεν τη φτάνει κανείς…
Μας βρήκαν.
Το προφυλακτικό σού πέφτει μεγάλο.
Απασχόλησέ τους.
Δυνατή, επικίνδυνη
Δεν τη φτάνει κανείς Είν' η πιο ισχυρή
Απομακρυνθείτε.
Πώς τολμάς;
Σε παρακαλώ, αγάπη μου. Μη με ρεζιλεύεις μπροστά στα παιδιά.
Η Αυτής Μεγαλειότητα, η βασίλισσα Φάτιμα!
Πού είναι αυτός;
Ποιος;
Μυρίζει ψαρίλα εδώ μέσα.
Πού είναι;
Τρομάζεις τον μονόκερο.
Πότε θα καταλάβεις ότι αυτό το αγόρι δεν είναι της τάξης σου;
-Τι θα πει… -Η μαμά μου;
Ξέρει τα πάντα και ξέρει ότι ο έρωτάς μου δεν υπακούει σε ηλίθιους κανόνες.
Η Αυτής Μεγαλειότητα, η βασίλισσα Μεξικάνα.
Κόρη μου.
Άκου τη μητέρα σου.
Σε ακούω.
Την άλλη μητέρα σου.
Έχουμε πόλεμο, Σολεδάδ.
Δεν επιτρέπεται να κυκλοφορούν φήμες
για το αν η διάδοχος πηδιέται με έναν ψαρά.
Ο λαός
ίσως εκμεταλλευτεί αυτήν την αδυναμία για να ξεσηκωθεί κατά της μοναρχίας.
Δεν είναι φήμες, τον πηδάω όντως.
-Μην το ξαναπείς αυτό. -Κι είμαι ερωτευμένη μαζί του.
Με κοιτάει κι η καρδιά μου πάει να σπάσει. Μ' αγγίζει και νιώθω ζωντανή.
Τι γλυκό!
Ο Ντιέγο είναι ο έρωτάς μου.
Θα είμαι μαζί του ακόμη κι αν χρειαστεί να πέσω από ένα κάστρο.
Σολεδάδ, σε παρακαλώ, άσε τα δράματα.
Ανσέλμο.
Μεγαλειοτάτη.
Κυνηγήστε τον.
Περιμένετε στη λίμνη. Θα τον αιχμαλωτίσουμε με το χάραμα.
Εμπρός!
Πάει για καρατομή Tης διαδόχου ο εραστής
Άμοιρε ψαρά
Άπορος θα φονευτείς
Εκείνη τη νύχτα αποφασίστηκε να ζητηθεί βοήθεια για τον Ντιέγο,
αγνοώντας ότι τα χειρότερα δεν είχαν έρθει ακόμη.
Όχι.
-Δεν μπορεί να μείνει εδώ. -Μα είναι το μόνο ασφαλές μέρος.
Υπάρχει άλλος τρόπος.
Να πάω στον πόλεμο.
-Το εννοώ. -Εσύ;
-Που 'σαι ισχνός σαν άνθος; -Ο πόλεμος είναι για άντρες.
Ο πόλεμος
είναι η μόνη ευκαιρία να κερδίσω την εμπιστοσύνη των βασιλισσών.
Θεωρούν ότι δεν αξίζω στην κόρη τους.
Είναι άγνωστο πόσο θα κρατήσει ο πόλεμος. Αν πας, μπορεί να πεθάνεις.
Θα το διακινδυνεύσω, για να ζήσω μαζί της.
Πες μου. Τι φοβάσαι;
Ότι κατά την απουσία μου οι βασίλισσες θα πείσουν τη Σολεδάδ να παντρευτεί άλλον.
Φοβάμαι
ότι η καρδιά της θα μπερδευτεί και θα ερωτευτεί άλλον,
αν και ξέρει ότι είμαι ο έρωτάς της.
Με συγκίνησες, ευαισθητούλη.
Με συγκίνησες πολύ.
Υπάρχει μια λύση.
Αυτό είναι το ξόρκι του γαλάζιου δράκου.
Όμως, όπως κάθε ξόρκι,
έχει τ' αρνητικά του.
Θα τον δώσεις στην πριγκίπισσα,
για να τον προσέχει.
Όσο ζει ο γαλάζιος δράκος, αυτή δεν θα ερωτευτεί κανέναν άλλον.
Πώς σου φαίνεται;
Εντάξει, αλλά…
Κι αν συμβεί κάτι στον δράκο;
-Ή αν μου συμβεί κάτι εμένα; -Κοίτα…
Στην περίπτωση αυτήν,
ούτε αυτή ούτε κανείς στο χωριό θα μπορέσει να ερωτευτεί ποτέ.
Ποτέ…
Στάσου, είναι άδικο.
Πρόσεχε, ευαισθητούλη.
Ο έρωτας συχνά είναι άδικος.
Κοίτα.
Αυτό το φυλαχτό θα σε προστατεύει.
Κανείς δεν θα σε σκοτώσει στον πόλεμο.
Όταν συναντήσεις ξανά την πριγκίπισσα, πρέπει να γυρίσετε στη λίμνη
και να ελευθερώσετε τον γαλάζιο δράκο, πριν να χαθεί η ροζ πανσέληνος.
Και τότε θα έχετε σπάσει το ξόρκι.
Συγγνώμη, αλλά είναι πολύπλοκο, πολύ… Δεν ξέρω.
Καλά, κάνε ό,τι θες.
Είναι αδύνατον.
-Όποτε ακούω τη φωνή της… -Ναι, είστε τρελά ερωτευμένοι.
Μη βγάλεις το φυλαχτό σε καμία περίπτωση, ευαισθητούλη.
Όσο το φοράς εσύ,
θα σε ακολουθεί παντού το φως.
Ενώ τους υπόλοιπους μόνο το σκοτάδι.
Ο Ντιέγο συμφώνησε
και το ξόρκι έπεσε στο χωριό,
καταδικάζοντας όλους τους κατοίκους να μην ερωτευτούν ποτέ ξανά.
ΚΑΤΑΖΗΤΕΙΤΑΙ
Θα τον φροντίζω σαν κόρη οφθαλμού, αλλά προτιμώ να μη φύγεις.
Μην ανησυχείς. Όλα θα πάνε καλά.
Σόλε! Πρέπει να φύγει τώρα.
Θα γυρίσω.
Αν δεν γυρίσεις
Οι θάλασσες όλες θα στερέψουν
Θα περιμένω μοναχή
Θαμμένη μες στις θύμησες
Αν δεν γυρίσεις
Η θέλησή μου θα χαθεί
Και θα μείνω εδώ
Με τον δράκο να κοιτώ τον ορίζοντα
Για να σπάσει το ξόρκι, έπρεπε να επιτευχθούν τρεις προϋποθέσεις.
Να συναντηθούν οι εραστές σε αυτήν ή σε κάποια άλλη ζωή,
να ελευθερώσουν μαζί τον δράκο στη λίμνη,
αλλά όταν θα έχει ροζ πανσέληνο, που συμβαίνει κάθε εφτά χρόνια.
Πέρασαν πολλά χρόνια
και έγιναν πολλά λάθη στο παραμύθι αυτό.
Ενώ το πρόσωπο του ψαρά διατηρήθηκε σχεδόν ίδιο και απαράλλαχτο,
το πρόσωπο της πριγκίπισσας απεικονίστηκε λάθος,
περιπλέκοντας περισσότερο την αναζήτησή της.
Κι αυτό διότι εκείνος δεν γύρισε ποτέ.
"Τουλάχιστον όχι μέχρι σήμερα.
Έχουν περάσει εκατοντάδες χρόνια
κι έχουν εκτυλιχτεί άπειρες ιστορίες ερωτικής απογοήτευσης.
Αλλά σε κάθε ροζ πανσέληνο το χωριό ευελπιστεί
ότι οι εραστές θα ξανασυναντηθούν επιτέλους.
Κι έτσι ζούμε δυστυχισμένοι
για πάντα.
Τέλος".
Νόμιζα ότι ήταν παιδικό παραμύθι.
-Πάμε να δούμε τον δράκο. -Ναι.
-Αυτό είναι το τυφέκιο του ψαρά; -Ναι.
Ο ευαισθητούλης είχε όπλο, λειτουργεί ακόμη.
-Θα δούμε τον δράκο τελικά; -Ναι, πάμε.
Μια απορία. Ισχύει ότι είναι λάθος η εικόνα της πριγκίπισσας;
-Όχι, καλέ. Μάμεν, ο δράκος. -Ναι.
Πόσο ζουν οι δράκοι;
Περίπου 600 χρόνια, πάνω κάτω.
Σοβαρά; Τότε, πρέπει να 'ναι στα τελευταία του.
-Να τον δούμε, γι' αυτό ήρθαμε. -Πάμε.
Μπορεί και να είστε οι τελευταίοι που τον βλέπετε.
Απαγορεύονται οι φωτογραφίες με φλας.
Ναι, τρομάζει το ζωάκι.
Κυρίες και κύριοι, εκ μέρους του ξενοδοχείου La Soledad,
σας παρουσιάζω τον γαλάζιο δράκο!
-Πού είναι, καλέ; -Δεν βλέπω τίποτα.
Μάλλον θα κοιμάται.
Καντέλα.
Τι 'ναι;
Δεν κοιμάται, κοίτα.
Πεθαίνει.
-Και η ταμειακή είναι άδεια. -Τι θα κάνουμε;
-Προσπάθησε να πουλήσεις κάτι. -Εντάξει.
Μέχρι να ξυπνήσει ο δράκος, θα σας δείξω το στιλέτο του Φροϊλάν.
Έχουμε και δράκους μινιατούρες και μπλουζάκια και…
Αχ, η Εναμόρα.
Περίμενε.
Ας κάνουμε ένα διάλειμμα.
-Τελείωσες; -Όχι.
Όταν τελειώσω, θα το καταλάβεις.
-Έχουμε μόνο μία ώρα, το θυμάσαι. -Όχι.
-Είπα στην Καντέλα μέχρι να τελειώσω. -Μα δεν…
Τι έγινε;
Τι έπαθε; Τι…
Αχ, Εναμόρα!
-Σκοτώθηκε; -Όχι, ζει.
Πάλι καλά.
Θεέ μου!
Ποιος πήγε να αυτοκτονήσει;
Η Εναμόρα, η τραγουδίστρια που ζει εδώ.
Σιμόνα, θα ποτίσει όλος ο διάδρομος ψαρίλα.
-Τι κάνεις εδώ; -Τίποτα. Είχα πρόβλημα με το…
Μη φυτρώνεις εκεί που δεν σε σπέρνουν!
-Θέλω καθαρά σεντόνια. -Άλλαξέ τα μόνη σου. Ορίστε μας!
-Αυτοκτόνησε; -Όχι. Πάλι αποτυχημένη απόπειρα.
Δεν το πιστεύω. Δεν μας φτάνουν όλα τα άλλα.
Εγώ απ' τη μεριά μου προσπαθώ να φέρω μερικά έσοδα.
Νόμιζα ότι έψαχνες την πριγκίπισσα.
Αυτό κάνει κακό στο ξενοδοχείο.
Μάξι, έλα τώρα, αλλιώς δεν πληρώνω! Δεν τελείωσα.
-Συγγνώμη. Τώρα θα δεις. -Το καλό που σου θέλω.
-Πάρτε τα μισά, αφαιρώ βάρκα και παραμύθι. -Χωρίς τον δράκο είναι απάτη.
-Ορίστε. -Δεν πειράζει.
-Θα ξανάρθω αύριο. -Στη βάρκα δεν μπορείτε να μπείτε.
-Θα είστε εσείς, όμως; -Ναι.
-Τι έγινε; -Τίποτα.
Πρόσεχε, πιο αργά.
Θα τη χάσουμε, θα κοπανήσει στην πόρτα.
Έφτασε η ημέρα, είδα όραμα.
Παναγιά μου της Γουαδελούπης, κάνε να σπάσει το ξόρκι.
-Μπορούμε; -Ναι, ευχαριστώ.
Μην ανησυχείτε.
Όχι φωτογραφίες.
Ευχαριστούμε πολύ που ήρθατε.
Να μας ξανάρθετε.
Ναι, μπορείτε να φύγετε τώρα.
-Ευχαριστώ. -Ευχαριστούμε.
Πάμε.
ΑΣΘΕΝΟΦΟΡΟ
Πού θαρρείς ότι πας;
-Μητέρα! -Σας προειδοποίησα!
-Πληρώνω μόνο αν τελειώσω. -Τι λέει;
-Μαλάκες. -Τίποτα.
-Τι τίποτα; -Βλακείες, άκουσε για την απόπειρα και…
-Της γύρισε το μάτι. -Μάμεν. Είδα τη Σιμόνα.
-Έχει πληρώσει; -Η βάρκα της έμπασε νερά.
Με την μπόχα της Σιμόνα και τις απόπειρες της Εναμόρα,
ο τουρισμός πάει κατά διαόλου.
Η τραγουδίστρια Εναμόρα; Εδώ μένει;
Μπορείτε να περάσετε έξω; Η ξενάγηση ακυρώθηκε.
Το χωριό έχει μόνο την Εναμόρα και τον δράκο.
Ο δράκος πεθαίνει.
-Πεθαίνει; -Ναι.
Τι θα κάνουμε;
Και τότε θα βάλουμε πλαστικό δράκο. Γιατί η παράσταση συνεχίζεται!
Το παραμύθι των αιώνια ερωτευμένων συντηρεί τον τόπο.
-Πώς θα τα βγάλουμε πέρα; -Είναι κρίσιμη κατάσταση.
Αλλά η Εναμόρα είναι επιφανής.
Κι η καημένη η Σιμόνα χρειαζόταν τη βοήθειά μας.
Άλλο να μην μπορούμε να ερωτευτούμε κι άλλο να 'μαστε άκαρδοι.
Έχεις δίκιο, μητέρα. Λαός ενωμένος, ποτέ νικημένος.
Ίσως αυτό το Σαββατοκύριακο,
που έχει ροζ πανσέληνο,
γίνει το θαύμα και ξανασυναντηθούν οι εραστές.
Μίλησες με την Εναμόρα;
Ακόμη θεωρεί τον Μάξι ενσάρκωση του Ντιέγο;
Αφού είμαι.
Σήμερα έδωσα αυτόγραφα κι έβγαλα φωτογραφίες.
Το παιδί μου.
-Βλακείες. -Μου είπε ότι είδε όραμα.
-Τι; -Όραμα;
Είπε να έχεις τον νου σου. Γιατί σήμερα θα έρθει η Σολεδάδ.
-Η Σολεδάδ; -Καλησπέρα σας.
-Γεια σας. -Γεια.
Κοίτα τώρα.
Γεια σας.
Γεια.
-Το όνομά σας; -Αντόνιο Γκαμέρο.
Αντόνιο Γκαμέρο.
Συγγνώμη.
Σύμφωνα με τον θρύλο,
κανείς στο χωριό μας δεν μπορεί να ερωτευτεί
μέχρι να επιστρέψει στη λίμνη.
-Μέχρι να επιστρέψει ποιος; -Ποιος άλλος, καλέ;
Ο γαλάζιος δράκος.
Πρέπει να τον επιστρέψουν οι δύο εραστές,
πριν να χαθεί η ροζ πανσέληνος.
Ροζ πανσέληνος;
Είναι σπάνιο φαινόμενο, συμβαίνει κάθε επτά χρόνια.
Και θα συμβεί την Κυριακή.
Γι' αυτό φέτος είναι σημαντική η γιορτή του δράκου.
Όλο το χωριό ελπίζει ότι θα μπορέσει να ερωτευτεί.
-Αντόνιο! -Τι;
Έλα. Έλα εδώ.
-Έφυγε. -Τι ήταν;
Τίποτα.
Δες εδώ, μοιάζεις στην πριγκίπισσα.
-Όντως. -Απίστευτο.
-Ναι. -Φτυστή είσαι.
Θα μας δώσετε ένα δωμάτιο;
Υπάρχει και στο παραμύθι, το έχουμε στα 15 ευρώ.
-Σας παρακαλώ. -Φυσικά, αμέσως.
Αντόνιο…
Γκαμέρο.
-Το μικρό της κυρίας Γκαμέρο; -Χουάνα. Και δεν με λένε Γκαμέρο.
-Όχι; -Δεν ζούμε στον Μεσαίωνα.
Δεν σας λένε Γκαμέρο. Αλλά είστε σύζυγος του Γκαμέρο.
-Δεν είμαι σύζυγος κανενός. -Μπορείτε να καταχωρίσετε μόνο εμένα;
Μονά κρεβάτια; Για να έχει η πριγκίπισσα ελευθερία;
Όχι, διπλό κρεβάτι.
Μάλιστα, καταλαβαίνω.
Εδούρνε; Ναι, αγάπη μου.
Συγγνώμη που δεν τηλεφώνησα νωρίτερα.
Μόλις έφτασα.
Το χωριό είναι κάπως άχρωμο.
Το ξενοδοχείο έχει τη γοητεία του.
Το φαγητό; Δεν το δοκίμασα ακόμη.
Σε λίγο θα βγω με τους συναδέλφους…
Μια στιγμή.
Χουάνα, δεν θα αργήσω.
Έχω κουραστεί, Αντόνιο.
Είπες ότι θα ήταν όπως παλιά.
Ένα τηλεφώνημα είναι. Μην τα θες όλα δικά σου.
-Δεν τα θέλω όλα, μόνο… -Μια στιγμή. Δώσ' μου ένα λεπτάκι.
Πώς είναι ο μικρός;
Κυρίες και κύριοι, καλώς ήρθατε. Σε δύο μέρες…
Ευχαριστώ. Δεν περιλαμβάνεται φιλοδώρημα.
Μπράβο, Μάξι. Έτσι σε θέλω. Αξιοποιούμε τη σεζόν στο έπακρο!
Αφού μοιάζω στον Ντιέγο, ας το εκμεταλλευτώ.
-Πώς σε λένε; -Αλεχάντρο.
Ωραία. Έλα, φίλε.
Λοιπόν.
Άλλη μία. Τέλεια.
Εντάξει, ευχαριστούμε.
Μάξι, στο δωμάτιό σου. Γυναίκα απελπισμένη.
Καλή;
-Απελπισμένη. Μην τα θες όλα δικά σου. -Δεν θέλαμε αμοιβαίο όφελος;
-Μάξι, πρέπει να τη φιλήσεις. -Όχι.
Ορίστε; Εσύ δεν είσαι η μετενσάρκωση του Ντιέγο;
-Ο Ντιέγο ήταν ρομαντικός. -Γι' αυτό. Δεν φιλάω αν δεν το νιώθω.
Πρέπει να χρεώσεις επιπλέον.
Όχι, η τιμή έχει κλείσει.
-Πήγαινέ τη στη συναυλία μετά. -Της Εναμόρα;
Ναι, πήρε εξιτήριο πριν δύο ώρες.
Έλα, κάν' το για το καλό του ξενοδοχείου.
Και για το δικό σου;
Ναι, και για το δικό μου καλό.
Και για το δικό σου και για όλων. Είναι δύσκολοι καιροί.
Άσε που
μετά τη ροζ πανσέληνο την έχουμε βάψει.
"Ρομαντική εμπειρία". Αναρωτιέμαι πώς είναι. Καντέλα!
Τη μουσική θυμάμαι
Νιώθω λες κι ήταν χτες Που στον σταθμό έτρεχα
Αν όχι στη ζωή αυτή Ίσως σε κάποια επόμενη
Τώρα τρέχει το τρένο Τώρα με ταξιδεύει
Να ξανάρθω θέλω, να κλάψεις θες εσύ
Πολλά παίζονται Οι μαμάδες σου δεν το 'ξεραν
Χωρίς εσέ πες μου τι θ' απογίνω
Ο έρωτας που έμεινε στο ίσως
Ίσως
Οι αναμνήσεις και τα δάκρυα…
-Όροφο; -Δεν ξέρω!
Πελάτισσα απελπισμένη.
-Μου χαμογέλασε η τύχη. -Τι κάνεις;
Συγγνώμη, η Καντέλα είπε…
-Φεύγω. -Θα σε φιλήσω.
Δεν θέλω μπλεξίματα με την Καντέλα. Ρομαντική εμπειρία; Μια χαρά.
Βγάλε με από εδώ.
Δεν ήτανε για πάντα
Ήταν μια φορά
Ήταν μια φορά, μα όχι πια
Χουάνα, γύρισες. Συγγνώμη, αγάπη μου.
Ξέρω ότι είναι δύσκολο και ότι το έχω ξαναπεί.
Αλλά αυτήν τη φορά το εννοώ, θα την αφήσω.
Χουάνα, θέλω να είμαι μαζί σου. Θα την αφήσω.
Ναι, το εννοώ αυτήν τη φορά. Θα την αφήσω.
Θα…
Συγγνώμη. Έφερα αυτό, εκ μέρους της διεύθυνσης.
-Και ήθελα να ρωτήσω αν χρειάζεστε κάτι. -Όχι.
-Είμαι εντάξει, ευχαριστώ. -Εντάξει;
Εγώ δεν σας βλέπω εντάξει.
Γιατί σας άκουσα.
Μπορείτε να πηγαίνετε, ευχαριστώ.
Φυσικά, όπως θέλετε.
Να σας πω…
Είναι ο μεγάλος έρωτας;
Απολύτως.
Φοβάστε μην τη χάσετε;
Όσο τίποτα άλλο.
Ήρθατε σε λάθος μέρος.
Γιατί;
Γιατί στο χωριό μας
τα ζευγάρια χωρίζουν.
Είμαστε καταραμένοι.
Δεν μπορούμε να ερωτευτούμε. Να αγαπήσουμε, ναι.
Την κόρη μου την Γκόγια την αγαπώ.
Την απάτησα.
Απάτησα τον μεγάλο μου έρωτα.
Ήταν μια τρελή βραδιά.
Άφησα έγκυο κάποια άλλη.
Θέλετε;
Ναι, λιγάκι.
Ευχαριστώ, είστε πολύ ευγενικός.
Μία βραδιά απέναντι σε μία σχέση ετών.
Μία βραδιά;
Καρπερός!
Η ζωή είναι άδικη.
Θα 'δινα τα πάντα για να τα άλλαζα όλα και να μην είχε συμβεί τίποτα, αλλά…
Τώρα…
η άλλη είναι η γυναίκα μου.
Και αυτή…
Είναι η άλλη.
Αλλά όχι για πολύ ακόμα.
-Θα αφήσετε τη σύζυγο. -Ακριβώς.
Είστε όμορφος;
Ναι.
Έχετε παρελθόν μαζί; Ναι.
Αλλά αυτή θα αφήσει εσένα.
Σας πείραξε ο μπάφος.
Εντάξει, μη μου δίνεις καμία σημασία.
Το ξενοδοχείο χρειάζεται πελάτες, έχουμε χορτάσει ιστορίες.
Αλλά η δική σου θα είναι άλλη μια ιστορία χωρισμού.
Είδες πόσο μοιάζει στην πριγκίπισσα.
Εντάξει, αρκετά.
Η Χουάνα δεν είναι πριγκίπισσα κι εσείς δεν πάτε καλά.
Περάστε έξω, σας παρακαλώ.
Φυσικά, πολύ ευχαρίστως.
Αν θες μια συμβουλή, ετοίμασε βαλίτσες.
Θα σε αφήσει.
-Ποιος ήταν αυτός; -Είναι μεγάλη ιστορία.
Μην ανησυχείς, οι υπηρεσίες είναι εμπιστευτικές.
-Σου είπαν ότι μοιάζεις… -Λάθος επιλογή.
-Δεν επέλεξα εγώ, η Καντέλα το κανόνισε. -Σε τι αναφέρεσαι;
Εσύ σε τι αναφέρεσαι;
Είμαι άθεη.
Είπε ότι ήθελες ρομαντική εμπειρία.
-Αυτό είναι ρομαντικό. -Πρέπει να γυρίσω.
Νόμιζα ότι τα ήθελες όλα.
Η Εναμόρα;
Η Εναμόρα!
Ακριβώς. Γι' αυτό ήρθαμε.
Ίσως και να το βλέπει πιο χαλαρά
Αυτή είναι!
Η θρυλική Εναμόρα ζει, αν και το πρωί θέλησε να σκοτωθεί.
Μα τι λες; Γιατί;
-Κάτι τη βασανίζει. -Ναι.
Όλους μας βασανίζει κάτι.
Πρέπει να θυμόμαστε ότι στο τέλος όλα θα πάνε καλά.
Αλλιώς, δεν ήρθε το τέλος.
Τώρα πια δεν θα μείνω μακριά
Μα μου δίνεις φτερά
Σαν τον αετό που ελεύθερος πετά
Στα σύννεφα, απ' τη θύελλα μακριά
Σαν αέρας που την πόλη διαπερνά
Πρόσω ολοταχώς και πίσω δεν κοιτά
Και δεν ξέρω γιατί
Μα μου δίνεις φτερά
Ίσως κρατήσει μόνο
Ελάχιστα
Λένε πως ό,τι ανέβει
Πρέπει και να κατεβεί
Όπως ο ήλιος προς τη δύση
Χάνεται στον ορίζοντα
Γιατί αύριο ανατέλλει ξανά
Και μου δίνεις φτερά
Σαν τον αετό που ελεύθερος πετά
Στα σύννεφα, απ' τη θύελλα μακριά
Ποιος είναι εκεί;
Μακριά απ' τον δράκο εσύ!
-Γκόγια! -Μάξι!
-Χουάνα! -Αντόνιο!
Υποτιτλισμός: Μάρθα Λυρώνη